Κανονισμοί από την αρχή! Ποια αρχή;

Θετικό μεν, μειωμένης ευρύτητας δε το αίτημα του Ολυμπιακού στη Super League για την επανεξέταση από μηδενική βάση των κανονισμών και την κατάργηση της Επιτροπής Δεοντολογίας. Το πρόβλημα του ελληνικού ποδοσφαίρου, όμως, ήταν και παραμένει (μέχρι να λυθεί) πολιτικό και όχι κανονιστικό.

  • Γράφει ο Χρήστος Υφαντής

    Γράφει ο Χρήστος Υφαντής

Ιντριγκάρει ευχάριστα, τον καθένα που ευαγγελίζεται ένα ελληνικό ποδόσφαιρο θετικά συνδεδεμένο με την διεθνή ποδοσφαιρική κανονικότητα, η πρόταση από ένα ποδοσφαιρικό (και πολιτικό) μέγεθος όπως ο Ολυμπιακός «για την ανάγκη να εξεταστούν από την αρχή οι ισχύοντες κανονισμοί». Προκαλεί ευφορία η απαίτηση του «να καταργηθεί άμεσα η Επιτροπή Δεοντολογίας» και εισπράττεται ως υπαρκτή βάση συζήτησης η σκέψη «να διαχωριστεί η ποινή της αφαίρεσης βαθμών για ανακοινώσεις και δηλώσεις αξιωματούχων ομάδων κ.λ.π.».

Ταυτόχρονα, προκαλεί τρόμο η απουσία της παραμικρής προσέγγισης στο μείζον πρόβλημα του ελληνικού ποδοσφαίρου, που ήταν και παραμένει ακραιφνώς πολιτικό.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν αντιμετώπισε ποτέ πρόβλημα κανονισμών (με την έννοια της εναρμόνισης τους με τους αντίστοιχους της FIFA και της UEFA) σε όλη την περίοδο έως τον Ιούνιο του 2016. Το σύνολο των κανονισμών της Ε.Π.Ο. (και το καταστατικό της) ήταν απολύτως εναρμονισμένοι με τους αντίστοιχους διεθνείς. Στο πειθαρχικό πεδίο μάλιστα ήταν, κατά κοινή ομολογία, οι σκληρότεροι σε όλη την Ευρώπη και από τους σκληρότερους μεταξύ των εθνικών ομοσπονδιών-μελών της FIFA. Γνωστά αυτά και στις πέτρες!!! Ότι στην τεχνητή και κατασκευασμένη ανάγκη για δήθεν εναρμόνιση των κανονισμών με αυτούς της FIFA στηρίχθηκε η πολιτική απάτη της εξυγίανσης και της κάθαρσης είναι μια άλλη, πονεμένη ιστορία για την οποία πρέπει να απαντήσει και ο Ολυμπιακός.

Προϊόν του πλήρως εναρμονισμένου (Ιούνιος 2014) καταστατικού υπήρξε η θεσμοθέτηση της Επιτροπής Δεοντολογίας (αντίστοιχης αυτής της FIFA), εξέλιξη που αποφασίστηκε, εν τέλει, να ισχύσει παρά τις ισχυρές ενστάσεις που διατυπώθηκαν για την πρακτική ωφελιμότητα μιας τέτοιας επιτροπής. Λυμένο και κανονιστικά εμφανίζονταν το καλοκαίρι του 2016 και το μέγα θέμα της κατάργησης της, καθώς είχε περιληφθεί στον Κανονισμό Λειτουργίας των Πειθαρχικών Επιτροπών σχετική πρόταση εναλλακτικής λειτουργίας της Πειθαρχικής Επιτροπής και ως Επιτροπή Δεοντολογίας.

Κάτι επιχειρεί να ψελλίσει η πρόταση του Ολυμπιακού. Κάτι που ακουμπάει, «όσο πατάει η γάτα», το βασικό πρόβλημα του ελληνικού ποδοσφαίρου που ήταν και παραμένει πολιτικό. Ήταν και παραμένει η αξίωση και για το ελληνικό ποδόσφαιρο να ισχύσει η περιβόητη Ρήτρα Ανεξαρτησίας της FIFA. Και το ελληνικό ποδόσφαιρο να ξαναγίνει, με τις απαραίτητες προσαρμογές στο κανονιστικό πεδίο, ένα κανονικό ποδόσφαιρο, δηλαδή μια εκδήλωση, μια δραστηριότητα του ιδιωτικού κοινωνικού χώρου, μακριά από όλες τις επισφάλειες του δημόσιου και ειδικά του στενά κρατικού χώρου.

Πολιτικό είναι το πρόβλημα, πολιτική και η απάντηση του. Κι όποιος δεν θέλει να το δει και να την επιβάλλει με μια ευρύτερη πολιτική συμμαχιών ως αιχμή του δόρατος ματαιοπονεί.

Θετικό ως βήμα το αίτημα μιας «κανονιστικής επανάστασης», αλλά λυμένο. Στην καλύτερη εκδοχή η κατάσταση θα ξαναγυρίσει εκεί που ήταν τον Ιούνιο του 2016. Κι αυτή επάνοδος είναι εύκολη και ήδη περιγεγραμμένη. Το ζητούμενο για όλους, πλην των κρατικοδίαιτων επαναστατών του γλυκού νερού, είναι μια θεσμική επανάσταση που θα οδηγήσει στην επικαιροποίηση της Ρήτρας Ανεξαρτησίας, όπως αυτή είχε διατυπωθεί το καλοκαίρι του 2006.

Κανονισμοί, λοιπόν, από την αρχή, ναι! Ποια αρχή όμως;

Δείτε επίσης: