«Kαμπανάκι» για ολόκληρο το ελληνικό ποδόσφαιρο!

Άπιαστο όνειρο η ευρωπαϊκή προοπτική

ΚΑΙ ο πιο αισιόδοξος οπαδός του Ολυμπιακού δεν έτρεφε αυταπάτες: Η πρόκριση στην επόμενη φάση του Europa League φάνταζε πράγματι άπιαστο όνειρο, μετά το βαρύ 3-0 του πρώτου –εκτός έδρας –αγώνα με τη Λεβάντε...

ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΓΕΡΑΚΑΡΗ

Η εμπειρία, αλλά και η ιστορία της στατιστικής στο ποδόσφαιρο, δίνουν, για την περίπτωση τέτοιου σκορ, περίπου 6% πιθανότητες για νίκη- πρόκριση στη ρεβάνς. Εννοείται ότι η γηπεδούχος ομάδα στον επαναληπτικό να έχει καλύτερη απόδοση και να σκοράρει γρήγορα για την ανατροπή του αποτελέσματος.

Τίποτα απ΄ αυτά δεν έπραξε το «ερυθρόλευκο» συγκρότημα. Αντιθέτως έκανε τις χειρότερες εμφανίσεις στη ευρωπαϊκή του πορεία, ενώ είχε την άμεση στήριξη των φιλάθλων και στις δυο αναμετρήσεις.

Εντάξει, είναι αλήθεια ότι στη Βαλένθια η διαιτησία των Γερμανών ήταν εχθρική και τα πέναλτι ήταν «τραβηγμένα απ΄ τα μαλλιά»…

Σημασία, όμως, μεγαλύτερη είχε η απόδοση της ελληνικής ομάδας. Βρέθηκε εκτός διοργάνωσης σχεδόν αμαχητί. Ελάχιστοι ποδοσφαιριστές της ξεχώρισαν, σε σημείο να ακουστεί εν χορώ από την εξέδρα σύνθημα με το όνομα του Ιμπαγάσα, του μοναδικού παίκτη με επιτελικές –και όχι μόνο- αρετές. Και μαζί με τον αποκλεισμό του Ολυμπιακού βγήκε εκτός ευρωπαϊκής εκπροσώπησης και το ελληνικό ποδόσφαιρο, πολύ πρόωρα.

Γιατί, όπως θυμάμαι, μέχρι πρόσφατα υπήρχε συμμετοχή ελληνικού συλλόγου στις διασυλλογικές διοργανώσεις, τουλάχιστον ως τα τέλη Μαρτίου. Και δεν μπορώ επίσης να μην παρατηρήσω ότι η συγκομιδή στη λίστα βαθμολογίας της ΟΥΕΦΑ είναι από τις πλέον πενιχρές, την τελευταία δεκαετία. Μόλις και μετά βίας «πιάσαμε» στους 4.400 πόντους. Είχε κόστος ο πρόωρος αποκλεισμός του Ολυμπιακού με τις δυο ήττες, καθώς «πέσαμε» στη 17η θέση της ευρωπαϊκής κατάταξης, όταν το 2008 είχαμε σκαρφαλώσει στην 9η θέση, απ΄ όπου κατρακυλάμε από χρόνο σε χρόνο.

Φυσικά σ' αυτό «συμβάλλουν» και άλλες ελληνικές ομάδες, οι οποίες εμφανίζονται όλο και χειρότερες στην ευρωπαϊκή σκηνή. Οι λόγοι είναι πολλοί: Οικονομικοί, οργανωτικοί, κοινωνικοί, ανταγωνιστικοί, ακόμα και λόγοι αξιοπιστίας των εσωτερικών διοργανώσεων, σε ότι αφορά την διαφάνεια και την γνησιότητα των αποτελεσμάτων.

Προέχει φυσικά το επίπεδο των εσωτερικών πρωταθλημάτων με προεξάρχον της Super League.

Ερώτημα: είναι ευχαριστημένοι οι Έλληνες από το επίπεδο του εθνικού επαγγελματικού πρωταθλήματος; Η απάντηση βρίσκεται στην κάθετη πτώση του αριθμού των εισιτηρίων, αλλά και της ποιότητας του ποδοσφαιρικού θεάματος, που κακοποιεί την αισθητική μας σε κάθε αγωνιστική ημέρα!

Μέσα ένα τέτοιο περιβάλλον ΠΩΣ να δημιουργήσει, οποιαδήποτε ομάδα, συγκρότηση με ευρωπαϊκή προοπτική; Όσα χρήματα κι αν διατεθούν, π.χ. από τον Ολυμπιακό που έχει επενδύσει τα περισσότερα, δεν πρόκειται να αποκτήσει τα στοιχεία εκείνα που απαιτούνται στις διεθνείς διοργανώσεις.

Έχουν δίκιο που διαμαρτύρονται οι φίλοι των Πειραιωτών και φωνάζουν πως… «εμείς ονειρευόμαστε αλλιώς τον Ολυμπιακό». Δεν αρκούν όμως τα όνειρα των οπαδών σε ένα εφιαλτικό περιβάλλον μιζέριας, αμφισβήτησης, μετριότητας και απαξίωσης. Όπως αυτό που θα βιώνουμε για μερικές ακόμα αγωνιστικές στην εσωτερική μας ποδοσφαιρική πραγματικότητα.

Χρειάζονται άλλα μυαλά, φρέσκα και πιο ανοιχτά, που να οργανώσουν και να προγραμματίσουν το άμεσο μέλλον του ελληνικού ποδοσφαίρου. Με σχέδιο και φαντασία, που σήμερα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ! Δυστυχώς!