Μια ζωή στο χαμόσπιτο

Όσο τρίψιμο και να ρίξεις...

Η μπόχα και η δυσοδία θέλουν χρόνο για να διαλύσουν... Όσο νοικοκύρης κι αν είσαι, αν το περιβάλλον δεν θέλει να καθαρίσεις, δεν θα ξεβρωμίσεις ποτέ...

Γράφει ο Σταύρος Αλευρογιάννης

Σε στέλνουν σε μια φημισμένη γειτονιά με καθωσπρέπει κατοίκους, και σου αναθέτουν να ανακαινίσεις ένα παλιό σπιτάκι. Μία παράγκα που στέκεται με τσιμεντοενέσεις δίπλα στα πολυτελή κτίρια και που μέχρι πριν λίγο καιρό μέσα σ' αυτή ζούσαν ρακοσυλλέκτες.

Ακόμα και το καλύτερο συνεργείο καθαρισμού να φέρεις, δύσκολα θα καταφέρεις να γίνεις μέλος αυτής της γειτονιάς...

Όσο χλωρίνη και ασβέστη κι αν καταναλώσεις, αν δεν σταματήσουν οι γύρω σου να αφήνουν τα σκουπίδια τους στην πόρτα σου, δεν θα αλλάξεις τίποτα. Όσο τρίψιμο και αποσμητικό κι αν ρίξεις, δεν θα δεις καμία διαφορά, αν δεν πάρεις τα κλειδιά από τους προηγούμενους ενοίκους, που εξακολουθούν να κλάνουν και να αφοδεύουν στο ταλαιπωρημένο αυτό σπίτι...

Σε μια τέτοια υπόθεση αντίπαλός σου δεν είναι μόνο ο ανθρώπινος παράγοντας. Βασικός σου στόχος θα πρέπει να είναι και τα αποτελέσματα του τρόπου ζωής του. Όταν εχουν καταντήσει αχούρι το μέρος που θα ζήσεις, θα πρέπει να προβλέψεις και την απαλλαγή από τα τρωκτικά και τις κατσαρίδες, που αναπόφευκτα θα εχουν κάνει παντού φωλίες. Επιβάλλεται σωστός και ολοκληρωτικός καθαρισμός για να γίνει βιόσημη αυτή η οικία.

Στην πραγματικότητα, σαν τους άλλους δεν θα γίνεις ποτε. Είτε γιατί δεν μπορείς είτε γιατί δεν σου ταιρίαζει. Αυτό όμως για το οποίο πρέπει να παλέψεις, είναι να ξανακάνεις το χαμόσπιτο αξιοπρεπές και να σ' αφήνουν που και που να ακούς δυνατά και με ανοιχτά παράθυρα Καζατζίδη...