Τρια χρόνια έκλεισαν σήμερα από τον ξαφνικό θανατο του Λάζαρου Μουρκάκου (8/4/2011) και με αφορμή το γεγονός δημοσιεύουμε εις μνήμην του αείμνηστου αθλητικού ρεπόρτερ αυτά που έγραψαν για εκείνον οι συνάδελφοί του στην εφημερίδα «Φίλαθλος».
Οι δημοσιογράφοι στον «Φίλάθλο» έγραψαν...
ΜΠΑΜΠΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ
«Με τι καρδιά να σ’ αποχαιρετήσω, με τι φωνή αντίο να σου πω…».
Λάζαρε, φίλε μου, οι στίχοι του τραγουδιού, που σου άρεσε ν’ ακούς στις νυχτερινές μας εξόδους, μόνον κατά τι παραποιημένοι, εκφράζουν τα συναισθήματα όλων όσων βρεθήκαμε χθες μαζί για να σου πούμε το τελευταίο αντίο.
Λάζαρε, φίλε μου, οι στίχοι του τραγουδιού, που σου άρεσε ν’ ακούς στις νυχτερινές μας εξόδους, μόνον κατά τι παραποιημένοι, εκφράζουν τα συναισθήματα όλων όσων βρεθήκαμε χθες μαζί για να σου πούμε το τελευταίο αντίο.
Γιατί «παλιόπαιδο»; Ετσι δεν σε αποκαλούσε η μητέρα σου Σοφία, πάντα με περίσσευμα στοργής, απίστευτης τρυφερότητας;
«Παλιόπαιδο». Την σπουδαιότερη στιχουργική επιτυχία του Νίκου Μουρκάκου (του πατέρα) πρέπει για την περίπτωση του Λάζαρου να την παραφράσουμε, διότι όλοι ξέρουμε ότι: Εμείς, οι δημοσιογράφοι, η ελληνική κοινωνία και η ελληνική πολιτεία, σ’ όλες τις εκφάνσεις της, δεν αξίζαμε του προνομίου να είμαστε συνομιλητές του, πόσω μάλλον φίλοι του.
Διότι ο αλτρουιστής Λάζαρος Μουρκάκος για να προστατεύσει τους γνωστούς και φίλους επιδείκνυε θάρρος πάνω και έξω από τα συνηθισμένα όρια και μέτρο. Ειδικά μέσα στους κυνικούς και ζοφερούς καιρούς που ζούμε, οι αντιστάσεις του στο άδικο ήταν όντως πελώριες. Με μοναδική εξαίρεση ότι δεν φρόντιζε το ίδιο για τον εαυτό του.
Σε μια κοινωνία τυχοδιωκτών, ωχαδερφιστών, σφουγγοκωλάριων, προσκυνημένων, αστεμεησυχάκηδων και σύγχρονων νεοελλήνων ραγιάδων, ο Μουρκάκος αποδείχτηκε παλληκάρι. Ενας στους χίλιους, μοναδικός.
Είχε ανησυχίες για όλους εμάς (τους δημοσιογράφους) κι αυτές του έγιναν εμμονές. Είχε αγωνίες για το μέλλον της κοινωνίας μας κι αυτές του έγιναν φοβίες. Είχε προβληματισμούς που τους διατύπωνε σχεδόν καθημερινά σε γνωστούς και φίλους, για την εθνική μας υπόσταση κι αυτό τον επιβάρυνε με πρόσθετο άγχος. Για όλα τα στραβά κι ανάποδα αντιδρούσε στην αδικία. Και με το φευγιό του μας άφησε παρακαταθήκη το ήθος του.
Πριν πέντε μέρες μου έλεγε στα γραφεία του «ΦΙΛΑΘΛΟΥ»: «Οπως πας θα κληθώ να σου εκφωνήσω τον επικήδειο, αλλά όταν συμβεί αυτό δεν θα ξέρω αν αλήθεια έχεις πεθάνει ή, κι εκεί μας είπες ψέμματα».
Ε, λοιπόν, έτσι όπως τα ’φερε η μοίρα έμελλε εγώ (και είναι η πρώτη φορά που γράφω στο «ΦΙΛΑΘΛΟ» σε πρώτο ενικό πρόσωπο να γράψω …επικήδειο.
Ενα δημοσιογραφικό βραβείο στη μνήμη του ΛΑΖΑΡΟΥ ΜΟΥΡΚΑΚΟΥ για τον δημοσιογράφο που θα πετύχει με τις πράξεις του και με τη γραφή του να αλλάξει τα κακώς κείμενα σ’ αυτή τη χώρα είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει η ΕΣΗΕΑ, ο ΠΣΑΤ. Ο Λάζαρος το προσπάθησε, αλλά έφυγε νέος Και μαζί του πέθανε το πιο μεγάλο κομμάτι του «ΦΙΛΑΘΛΟΥ».
Ο συνεκτικός ιστός όλων μας.
Ο συνεκτικός ιστός όλων μας.
H πρώτη μου εικόνα εδώ μέσα εκείνος ήταν. Κι αυτός θέλω, αυτός θα είναι η τελευταία. Αν καταφέρω πια να καθίσω στο γραφείο μου, δίχως να τον νιώθω πίσω από την πλάτη μου, να περιμένω την επόμενη ατάκα του, να αδημονώ για τα σχόλιά του για ανεκδιήγητα δημοσιεύματα, να ακούω τη σιωπή του και να ξέρω ότι είναι μία από τις κακές μέρες, αυτές του φόβου που τον στοίχειωναν τελευταία.
«Τα έμαθες, Κατερινάκι; Από αυτό θα πάω κι εγώ», έλεγε πάντα κάθιδρος όταν μάθαινε κακά μαντάτα. {Θα μου γράψεις, μωρή ρουφιάνα κανά καλό επικήδειο;»… Τι, πώς να γράψω για το Λάζαρο; Εγώ;! Που όταν τον πρωτοείδα και τον παρουσίασαν ως αρχισυντάκτη μου, τρόμαξα; Που όταν του έδωσαν το πρώτο μου μονόστηλο, με καταρράκωσε; Που με πήγε πιτσιρίκα στον ιππόδρομο και φωνάζαμε για την δόνα Κάθρην; «Ποιος είναι αυτός ο Μουρκάκος», αναρωτιόμουν. Μέχρι που διάβασαν το κείμενο του για τον μακαρίτη τον Χρήστο τον Σιέμπη. Ηταν αρκετό.
Και φίλος και μέντορας ήταν και δάσκαλος και large σε όλα του. Με την αγάπη, με τις γυναίκες, με τα λεφτά, με τη μάνα του, με τον αδικημένο, με τη νύχτα. Ωραία βράδυα, φίλε, ξέγνοιαστα. Πριν το ρημάδι το άγχος, πριν τα αναθεματισμένα τα λεφτά…
Αδερφούλης. Τζουτζούκος. Φίλος πολυαγαπημένος, όποια ώρα τον χρειαζόμουν, όποτε με έπνιγαν τα μυστικά μου. Εκείνος τα ήξερε όλα. Δεν χρειάζονταν πολλά λόγια. «Θες μια παστούλα, να σε γλυκάνω;». «Πάμε για ψαράκι το βράδυ;». «Κανά σινεμαδάκι;». «Οχι, άσε καλύτερα, παίζει το Λιμάνι της Αγωνίας το κανάλι της Βουλής».
Στην πιάτσα μας, την βρωμισμένη, είδος προς εξαφάνιση ήταν. Τόσο αδιαπραγμάτευτα αξιοπρεπής, τόσο αφοπλιστικά ευφυής, τόσο αρχοντικά ηθικός. «Γραφικοί γίναμε», μου ΄λεγε «για ποια ηθική μιλάμε, πια;». Την δική σου, Λαζαρούκο μου. Αυτή που σε έκανε μοναχικό στο τέλος.
Και δεν ήσουν 46. 45, λέμε. Τον Ιούνιο τα 46. Αιώνια έφηβος. Σ’ αγαπάω. Και μου λείπεις. Κάθε μέρα πιο πολύ.
Το Κατερινάκι σου
Λάρι μου δεν μπορώ, δεν θέλω και δεν πρόκειται να σου πω αντίο. Σε κουβαλάω μέσα μου, σε βλέπω μπροστά μου, σε νιώθω δίπλα μου. Αν αποδεχτώ ότι έφυγες από αυτό τον μάταιο κόσμο θα πρέπει να αλλάξω πολλές από τις συνήθειες μου και πίστεψε με δεν μπορώ.
Θα περιμένω, λοιπόν, να με πάρεις τηλέφωνο για να μου πεις αν μου ήρθε το μήνυμα από την τράπεζα πως πληρωθήκαμε. Εννοείται ότι είσαι υποχρεωμένος να έρθεις στο γραφείο μου και να μου πάρεις ένα μπουκάλι νερό για να μου δώσεις την ευκαιρία να σε "κράξω" για μια ακόμη φορά. Επιβάλλεται να συνεχίσουμε τις "κόντρες" μας που προσέφεραν άφθονο γέλιο στα άλλα παιδιά, αλλά και σε εμάς τους ίδιους. Η αλήθεια είναι ότι έχεις καλύτερη αίσθηση του χιούμορ από μένα, όπως λέει και ο Κουρού.
Το βράδυ θα σε πάω εγώ σπίτι γιατί είμαι υπηρεσία. Οι άλλοι δύο "ταξιτζήδες" σου, ο Κουρού και ο Ντίνος έχουν φύγει. Ελα επιτέλους, σε περιμένω τόση ώρα. Μα να σε βλέπω να περπατάς με το γνωστό αρχοντικό σου στυλ, ανοίγεις την πόρτα του αυτοκινήτου και μου λες την συνηθισμένη σου ατάκα: «Αντε πάλι έχεις την τιμή να πας τον Μουρκάκο στο σπίτι του. Θα το λες στο παιδί σου όταν μεγαλώσει». Φτάσαμε σπίτι, κατεβαίνεις και με ευχαριστείς. «Καληνύχτα φίλε μου» μου λες, «Καληνύχτα Λάρι μου τα λέμε αύριο» σου απαντώ. Συγνώμη, έκανα λάθος αύριο έχουμε απεργία. Τα λέμε μεθαύριο, τι ώρα θα έρθεις;»…
Θα περιμένω, λοιπόν, να με πάρεις τηλέφωνο για να μου πεις αν μου ήρθε το μήνυμα από την τράπεζα πως πληρωθήκαμε. Εννοείται ότι είσαι υποχρεωμένος να έρθεις στο γραφείο μου και να μου πάρεις ένα μπουκάλι νερό για να μου δώσεις την ευκαιρία να σε "κράξω" για μια ακόμη φορά. Επιβάλλεται να συνεχίσουμε τις "κόντρες" μας που προσέφεραν άφθονο γέλιο στα άλλα παιδιά, αλλά και σε εμάς τους ίδιους. Η αλήθεια είναι ότι έχεις καλύτερη αίσθηση του χιούμορ από μένα, όπως λέει και ο Κουρού.
Το βράδυ θα σε πάω εγώ σπίτι γιατί είμαι υπηρεσία. Οι άλλοι δύο "ταξιτζήδες" σου, ο Κουρού και ο Ντίνος έχουν φύγει. Ελα επιτέλους, σε περιμένω τόση ώρα. Μα να σε βλέπω να περπατάς με το γνωστό αρχοντικό σου στυλ, ανοίγεις την πόρτα του αυτοκινήτου και μου λες την συνηθισμένη σου ατάκα: «Αντε πάλι έχεις την τιμή να πας τον Μουρκάκο στο σπίτι του. Θα το λες στο παιδί σου όταν μεγαλώσει». Φτάσαμε σπίτι, κατεβαίνεις και με ευχαριστείς. «Καληνύχτα φίλε μου» μου λες, «Καληνύχτα Λάρι μου τα λέμε αύριο» σου απαντώ. Συγνώμη, έκανα λάθος αύριο έχουμε απεργία. Τα λέμε μεθαύριο, τι ώρα θα έρθεις;»…
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΟΥΡΟΥΤΣΑΒΟΥΡΗΣ
Toν αγαπούσες όταν απολάμβανες τα κείμενα του. Οταν τον γνώριζες, όμως, τον αγαπούσες ακόμα πιο πολύ. Ετσι ήταν ο Λάρυ. Μέσα του είχε μόνο αγάπη, ανιδιοτέλεια, καλοσύνη…
Ηταν η πηγή έμπνευσης στον «ΦΙΛΑΘΛΟ», ο ίδιος ο «ΦΙΛΑΘΛΟΣ». Ο ΗΓΕΤΗΣ του εντός και εκτός γραφείων, ο leader όπως θα τον χαρακτήριζαν στα αποδυτήρια μιας ομάδας. Δίδασκε ήθος, αξιοπρέπεια, εντιμότητα και δεν πρόδωσε ποτέ τα ιδανικά του. Για κανένα τίμημα…Και εκείνο το χαμόγελο του… Πόσο, μα πόσο αφοπλιστικό!
Χρόνια και χρόνια ήταν εκείνος που μας κρατούσε ενωμένους. Και μας ΕΝΩΣΕ χθες ξανά όλους μαζί. Και από ψηλά διαπίστωσε ξανά το πόσο αγαπητός ήταν και πόσο αγαπητός θα είναι για πάντα. Αλήθεια, Λάρυ εκεί πάνω τι βλέπεις, τι ακούς;…
ΝΤΙΝΟΣ ΚΟΥΛΗΣ
Οι λέξεις δεν είναι ποτέ αρκετές για να περιγράψεις τα συναισθήματα που γεννά η απώλεια ενός πολυαγαπημένου σου προσώπου.
Ο Λάζαρος Μουρκάκος δεν είναι πια σε αυτή τη ζωή...
Αυτή η τεράστια μορφή της αθλητικής δημοσιογραφίας έφυγε ξαφνικά χθες το βράδυ μετά από ανακοπή καρδιάς σε ηλικία μόλις 45 ετών. Η ψυχούλα του πέταξε από το μπαλκόνι του σπιτιού του με προορισμό την γειτονιά των Αγγέλων, όπου αντάμωσε τον πατέρα του Νίκο, τον εξάδελφό του τον Σπύρο, ο οποίος είχε φύγει επίσης πολύ νωρίς, ενώ γνώρισε για πρώτη φορά και τον παππού του τον Λάζαρο, που δεν είχε προλάβει να τον συναντήσει σε αυτή την ζωή.
Μία ζωή που ήταν πολύ "λίγη" για ανθρώπους σαν τον Λάζαρο Μουρκάκο... Ήταν εδώ και πολύ καιρό φευγάτος, αλλά δυστυχώς σε κανέναν μας δεν πήγε το μυαλό ότι έστω υποσυνείδητα μπορεί να επιζητούσε το μοιραίο. Ο Λάζαρος ήρθε και μας δίδαξε τι θα πει να είσαι άνθρωπος, αλλά λίγοι το αντιληφθήκαμε. Γύρισε την πλάτη σε ένα κόσμο, όπου ο καθένας κοιτάει την πάρτη του, την βόλεψή του και την τσέπη του.
Και την έκανε για να βρει τον δικό του παράδεισο...
Αδελφέ αντίο... Μας αφήνεις με πόνο βαθύ και αβάσταχτο, αλλά χαλάλι σου...
Τώρα ηρέμησες, τώρα ησύχασες. Δώσε όση δύναμη μπορείς από κει πάνω στην μητέρα σου Σοφία και στον αδελφό σου τον Μανώλη.
Γέμισε τους με κουράγιο και ξεκουράσου...
ΑΡΓΥΡΗΣ ΠΑΓΑΡΤΑΝΗΣ
Ποιος το ξέρει, τι μας έγραψε η μοίρα ποιος το ξέρει… Αλήθεια, ποιος; Να σε δω εσένα, τον αδελφό εν όπλοις, συμπολεμιστή επί 20 και πλέον χρόνια σ’ αυτή την ανελέητη μάχη, να τη χάνεις; Ποιος; Εσύ, ο δάσκαλος, η έμπνευση, ο ηγέτης;
Πες μου μια λέξη, που’ χει στα χείλη μπλέξει, και δεν τολμάει να βγει… Σπαραγμός. Μόνο αυτή βρίσκω, Λάζαρε. Μόνο αυτή. Και τούτη φτωχή είναι για να δείξει πώς νιώθω, πώς νιώθουμε όλοι μας, οι φιγούρες οι σκοτεινές που άφησες πίσω σου να σπαράζουν.
Ας είναι καλά το γινάτι σου, δεν σου θυμώνω εγώ… Εγώ σου θυμώνω. Που μας αφήνεις ξαφνικά στο έρεβος, στο χάος. Χωρίς χαμόγελο πια, να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο και να αναρωτιόμαστε πού θα βρούμε κουράγιο…
Μα σαν βρεθεί ο μάστορας, θα κλαίει η καρδιά μου η δόλια… Και η δική μου. Και οι δικές μας. Και να περιμένουμε πότε θα στερέψουν τα δάκρυά μας, έτσι μόνο θα σταματήσουμε.
Αυτά τα λόγια του Τάκη Χορν, που τόσο λάτρευες, σαν ύστατος αποχαιρετισμός, Λάζαρε. Δεν είναι θρήνος. Δεν είσαι για θρήνους εσύ, η προσωποποίηση της καλοσύνης και του κεφιού ακόμα και στις πιο μαύρες μέρες… Το «δεν θα σε ξεχάσω ποτέ» είναι περιττό. Είναι τόσα πολλά αυτά που άφησες σε όλους μας, που και να θέλω, δεν γίνεται…
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΡΙΒΑΝΟΣ
Εγκυκλοπαίδεια θα μπορούσα να γράψω για σένα ρε Λάρι… Ακόμα και αυτή, πάντως, θα ήταν μικρή για να αποτυπώσει το μεγαλείο σου, αλλά και το κενό που αισθάνομαι μέσα μου.
ΥΓ.1: Μέχρι και στον Καμπουρίδη με είχες πάει. Δάσκαλος και εκεί. Κράτα δυνάμεις για τα μπουζούκια που θα πάμε εκεί πάνω…
ΥΓ.2: Τι είσαι για όλους μας στον {ΦΙΛΑΘΛΟ}, κάνεις δεν ξέρει.
Κάνα δυο μέρες πριν οριστικοποιηθεί η τετραήμερη απεργία της ΕΣΗΕΑ, απέλπιδα προσπάθεια μήπως και περισωθεί ό,τι έχει απομείνει στον χώρο, έκανες πλάκα. Με το γνωστό έξυπνο και συνάμα καυστικό χιούμορ :« Εγώ παιδιά, δεν θα κάνω απεργία, θα έρθω να δουλέψω», έλεγες και γέλαγες.
Προφανώς επειδή έβλεπες πως κι αυτή η προσπάθεια θα πέσει στο κενό, επειδή ήξερες ότι και πάλι θα εγκλωβιστούμε σε αδιέξοδο, το διακωμωδούσες.
Κι όταν την Τετάρτη το βράδυ οριστικοποιήθηκε η απεργία, ο Νίκος ο Μπάνος σου πέταξε το μπαλάκι: «Λάρι, έλα τώρα να δουλέψεις». Απάντησες, «Α, μόνος δεν μπορώ, άμα έρθει κι ο Αργύρης…», εννοώντας τον Παγαρτάνη, που ιδέα δεν είχε για το τι λέγατε, βάζοντας τον κι αυτόν στην πλάκα. Φύγαμε για τα σπίτια μας ξέροντας πως για τέσσερις μέρες δεν …υπάρχουν ειδήσεις για μας.
Προφανώς επειδή έβλεπες πως κι αυτή η προσπάθεια θα πέσει στο κενό, επειδή ήξερες ότι και πάλι θα εγκλωβιστούμε σε αδιέξοδο, το διακωμωδούσες.
Κι όταν την Τετάρτη το βράδυ οριστικοποιήθηκε η απεργία, ο Νίκος ο Μπάνος σου πέταξε το μπαλάκι: «Λάρι, έλα τώρα να δουλέψεις». Απάντησες, «Α, μόνος δεν μπορώ, άμα έρθει κι ο Αργύρης…», εννοώντας τον Παγαρτάνη, που ιδέα δεν είχε για το τι λέγατε, βάζοντας τον κι αυτόν στην πλάκα. Φύγαμε για τα σπίτια μας ξέροντας πως για τέσσερις μέρες δεν …υπάρχουν ειδήσεις για μας.
Κι όμως, ρε φίλε. Το ‘πες και το ‘κανες. Εσύ δεν έκανες απεργία, παρά μόνο μία μέρα. Την επόμενη, Παρασκευή βράδυ, την …έσπασες. Και μας πέταξες το αποκλειστικό. Αυτό που δεν φτάνει ούτε το πρωτοσέλιδο, ούτε το σαλόνι για να το φτιάξεις. Αυτό που πρέπει να το επεξεργάζεσαι μέρες και μέρες, αυτό που το σχίζεις και το ξαναφτιάχνεις από την αρχή. Αυτό που δεν λέει να σου βγάλει τίτλο, ούτε και στήσιμο για να σου αρμόζει.
Ρε, φίλε και πάλι πλάκα έκανες, το έχεις καταλάβει; Τους έκανες όλους να τρέχουν.
Κι αυτούς τους αρτηριοσκληρωτικούς, τους οσφυοκάμπτες, τους δήθεν και τάχα μου, τους έτρεχες να βγάζουν ανακοινώσεις. Τα γνωστά, ξέρεις. Πόσο λυπόμαστε, τα συληπητήρια μας κι άλλα τέτοια, του κώλου. Είμαι σίγουρος πως από κει πάνω θα γέλαγες. Οσο σίγουρος, είμαι, ρε Λαζαράκο, ότι αυτό το πρωτοσέλιδο δεν μπορώ να το βγάλω με τίποτα. Συγγνώμη, έτσι φίλε;
ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΟΥΛΟΥΤΣΗΣ
Τρία χρόνια απέναντί σου Λάρι, ό,τι καλύτερο μπορούσε να μου τύχει… Κάθε ημέρα ξεχωριστή και με γέλιο, ακόμη κι αν ήσουν στις {μαύρες} σου. Η απώλεια μεγάλη, μα ακόμη πιο μεγάλη η θύμησή σου στη σκέψη όλων μας… Εις το επανειδείν… ΑΝΩΡΙΜΕ!
ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΠΑΣ
Ησουν, είσαι και θα είσαι ο καλύτερος σπίκερ αγώνων. Σε γνώρισα από τα Σάββατα και τις μεταδόσεις σου στους αγώνες της Β’ εθνικής. Με έκανες να αγαπήσω αυτή την κατηγορία. Σου είμαι ευγνώμων…
ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΝΟΣ
Ενα ποτάμι δάκρυα και μια απέραντη θλίψη. Ενας βαθύς πόνος που μουδιάζει, παραλύει όλο το σώμα. Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν γειτονιές των αγγέλων και νησιά στον Παράδεισο. Μακάρι να υπάρχουν και να είσαι εκεί και να μας βλέπεις…Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα ζεις για πάντα στις καρδιές μας, θα είσαι ένα κομμάτι του εαυτού μας, της ψυχής μας. Ζούμε και πεθαίνουμε μαζί κάθε μέρα. Οι αναμνήσεις μας ο θησαυρός μας. Ολοι γίναμε πλούσιοι από σένα. Ολοι αντλήσαμε από το μεγαλείο σου, την ανθρωπιά σου, την τεράστια παιδική καρδιά σου που την άνοιγες απλόχερα.
Εμείς, όπως θα έλεγε και ο Γκυ Ντεμπόρ, θα συνεχίσουμε να κάνουμε κύκλους στη νύχτα και η φωτιά θα μας καταβροχθίζει …Μέχρι που όλοι θα γίνουμε ένα…
Θα τα ξαναπούμε Δάσκαλε, Φίλε, Αδελφέ ….
«Ουφ δεν μπορώ, αγχώθηκα, πως θα το γράψω αυτό».
Πόσες φορές βγήκε από τα χείλη μου αυτή η φράση; Την απάντηση, όμως, Λαζαράκο μου την έδινες εσύ… «Τι σε νοιάζει, αφού ο αδερφός σου είναι εδώ. Εγώ θα στο γράψω…».
Αυτό ήθελα να ακούσω και τώρα από σένα… Να ανακουφιστώ… Να φύγει το βάρος από πάνω μου…
Πόσες φορές βγήκε από τα χείλη μου αυτή η φράση; Την απάντηση, όμως, Λαζαράκο μου την έδινες εσύ… «Τι σε νοιάζει, αφού ο αδερφός σου είναι εδώ. Εγώ θα στο γράψω…».
Αυτό ήθελα να ακούσω και τώρα από σένα… Να ανακουφιστώ… Να φύγει το βάρος από πάνω μου…
Πλέον, δεν γίνεται… Πρέπει να βασιστώ στις δυνάμεις μου. Οπως μου έλεγες πάντα. Τι να πρωτοθυμηθώ από αυτά που με συμβούλευες συνέχεια …σοφέ. Και δεν αναφέρομαι μόνο στη δημοσιογραφία, αλλά και στη ζωή.
Ησουν δάσκαλος σε όλα σου…
Ησουν δάσκαλος σε όλα σου…
Ο Βασίλης ή, αλλιώς ο βλάκας σου θα σε θυμάται και θα βρίσκεται κοντά στην οικογένειά σου. Τα υπόλοιπα θα τα κρατήσω για μένα…
Β. ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΗΣ
Πολλές φορές τα παιχνίδια της ζωής δεν έχουν όρια… Ξημερώματα Σαββάτου χτύπησε το κινητό μου από τον συνάδελφο, Λάππα και πίστεψα ότι η απεργία είχε φτάσει στο τέλος της… Τα λόγια του Κώστα μου πάγωσαν το βήμα… {Εφυγε ο Λάζαρος}. Ολα γύρισαν στο μυαλό μου. Από τα πρώτα του πειράγματα με τον συνάδελφο Φάλια μέχρι και την Παρασκευή το βράδυ που τον είδα για τελευταία φορά… Πανικός και βήματα χωρίς προορισμό μου σκοτείνιασαν τα πάντα… Δεν θα ξανακάνει δρομολόγιο ο Λάζαρος… Από εκεί πάνω που είναι θα καταλάβει πολλά διαβάζοντας την τελευταία μου πρόταση… Θα συναντήσει και τον φίλο μου τον Νίκο…
Για πού το βαλες καρδιά μου με ανοιχτά πανιά…
Καλό ταξίδι Λάρι, να προσέχεις τον Νικολάκη…
Θ. ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ
Είχα πολλά να πω, αναμνήσεις που περνάνε τις τελευταίες ημέρες από το μυαλό μου. Οσο και αν προσπάθησα, όμως, σταματούσα πάντα σε μια λέξη. Γιατί; Γιατί ρε Λάζαρε; Στο λίγο διάστημα που σε γνώριζα κατάλαβα γιατί όλοι είχαν να πουν για το χιούμορ σου. Γιατί επέλεξες ένα τόσο κακόγουστο για το φινάλε; Θα είσαι για πάντα στις καρδιές μας. Αντίο Λάρι…
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΑΥΡΟΥ
Μερικές φορές προσπαθείς να φανείς σκληρός, αλλά δεν μπορείς… Λυγίζεις. Ο Λάζαρος δεν είναι πια μαζί μας. Εφυγε για το μεγάλο ταξίδι. Μας άφησε μόνους μας. Και ήταν μόλις 46 χρόνων. Πολύ νωρίς. Γιατί; Γιατί; Γιατί;
Προσωπικά δεν θα τον ξεχάσω ποτέ. Μέσα στην καρδιά μου θα έχω ένα δικό του κομμάτι. Για πάντα! Μου το έδωσε απλόχερα και θα το φυλάξω. Εδινε σε όλους. Ολοι μας έχουμε ένα δικό του κομμάτι στην καρδιά μας, στη ψυχή μας. Ο Λάζαρος δεν είχε τέτοια προβλήματα. Ηταν από τη φύση του έτσι. Ανοιχτόκαρδος. Σε έκανε δικό του άνθρωπο και τον έκανες δικό σου…
Πάνε πάνω από 20 χρόνια που μοιραστήκαμε με τον Λάζαρο την ίδια στέγη ({ΦΙΛΑΘΛΟΣ}). Μια ολόκληρη ζωή. Οι ημέρες, οι μήνες, τα χρόνια, πέρασαν σαν νεράκι που κυλάει στο αυλάκι. Και ξαφνικά ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού. Απρόβλεπτα. Ο Λάζαρος έφυγε. Εφυγε για την γειτονιά των Αγγέλων. Πήγε στον παράδεισο.
Ξετυλίγοντας όλη αυτή τη διαδρομή έχω να θυμηθώ πολλά πράγματα για τον Λάζαρο. Τις πρώτες μας εξόδους μαζί, τις ανησυχίες μας και όλα αυτά που περάσαμε και κρατάω σαν ανάμνηση. Ενιωσα ωραία μαζί σου, ανθρώπινα και φιλικά. Πολλές φορές έχω συλλάβει τον εαυτό μου να λέει. Σαν τον Λάζαρο κανένας άλλος. Τόσο όμορφα ένιωθα…
Λάζαρε, έφυγες και τίποτα δεν θα είναι ίδιο. Αφησες ένα μεγάλο κενό. Φίλε, καλό ταξίδι και που ‘σαι ρίχνε καμιά ματιά κάτω να δεις τι κάνουμε… Ξέρω ότι εκεί πάνω θα περνάς καλά, θα κάνεις δικό σου άνθρωπο και τον Θεό.
ΧΑΡΗΣ ΖΕΥΓΑΔΕΛΛΗΣ
Είναι κλέφτης, τελικά, ο Θεός…
Φιλαράκι μου καλό, αδερφέ μου…
Δεν πρόκειται ποτέ να σε ξεχάσω…
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΣΠΑΝΟΣ
Θα μας λείψει η φωνή σου και αυτό το μεγάλο και αληθινό χαμόγελό σου. Αυθεντικό και γλυκό σαν κι εσένα. Καλό ταξίδι, Λάζαρε. Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ.
ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΠΑΝΟΣ
Καλό ταξίδι, Λάζαρε. Αν και είναι σίγουρο ότι έχεις ήδη φθάσει, κάνεις πλάκες και (συνεχίζεις να) αγχώνεσαι για το στοίχημα… Με όσα άφησες εδώ κάτω, προφανώς και δεν θα {φύγεις} ποτέ.
ΗΛΙΑΣ ΓΚΟΥΜΑΣ
Δεν θα ξανάρθεις δίπλα μου να σταθείς και να μου δώσεις τα παιχνίδιά σου. Ούτε και ηχεί η φωνή σου πλέον στα αυτιά μας! Κάθε μεσημέρι μας πείραζες, χαμογελούσες, έστελνες τον Ζάφι πάνω να σου φέρει την κόκα - κόλα σου και άρχιζες δουλειά! Το βράδυ, όταν χαλαρώναμε και πάλι εσύ μας ταξίδευες με τις ιστορίες σου! Κυρίως με τις κινηματογραφικές!
Τα μάτια σου έλαμπαν όταν διηγούσουν τις ταινίες του Χορν! Θυμάσαι φίλε; Θυμάσαι τα βράδια της Δευτέρας που έδινες οδηγίες στην ομάδα μας και έλεγες με το αφοπλιστικό σου χαμόγελο ότι αυτή η ομάδα που κοουτσάρεις είναι για το ψυχιατρείο; Και έκανες πλακίτσα μετά το τέλος κάθε αγώνα; «Καλύτερα να βλέπω το «Νησί» από το να προπονώ εσάς». Είχες τον τρόπο σου, όμως…
Τώρα; Δεν θα με ξαναπείς κουκουβάγια για να με πικάρεις; Δεν θα πανηγυρίσουμε μαζί το γκολ της Πιτέρμπορο στο 90; Δεν θα προγραμματίσουμε τις επόμενες διακοπές μας στην Πάρο; Οπως το 2009, τότε που ξυπνούσες πρωί πρωί για να απολαύσεις το μπανάκι σου στην πισίνα. Τότε που ο Βασιλάκης μας είχε κρύψει τα εισιτήρια της επιστροφής για πλάκα κι εσύ έκανες πως τσαντιζόσουν για να συνεχιστεί το αστείο…
Δηλαδή τώρα εμείς που θα διαβάζουμε τα ποιήματά σου; Μήπως ζήλεψαν την πένα σου εκεί πάνω; Μεγάλε Λάρι, σπάνιε άνθρωπε, διδαχθήκαμε πολλά από σένα! Κυρίως πώς να γίνεις όμορφος άνθρωπος. Μας άφησες, όμως, τα μαθήματα στην μέση. Ενα μεγάλο ευχαριστώ που υπήρξες στην ζωή μου εννέα και κάτι χρόνια!
Καλό σου ταξίδι…
ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΒΥΝΟΣ
Ο Λάζαρος ήταν μία ξεχωριστή φυσιογνωμία. Οι αναγνώστες της εφημερίδας θα είχαν καταλάβει μέσα από τα γραπτά του πως έβλεπε τη δουλειά μας ως μεράκι. Την αγαπούσε την δημοσιογραφία. Για όλους μας, όσους τον ζούσαμε από κοντά, είχαμε καταλάβει πως δίδασκε πρώτα τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος και στη συνέχεια δημοσιογράφος. Το κυριότερο του «όπλο», το οποίο σε έκανε να τον πλησιάσεις, ήταν το χιούμορ του. Οι ατάκες του σε ανύποπτη στιγμή έχουν γράψει ιστορία…Οπως έγραψε και ο ίδιος για πολλούς λόγους. Υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζεις στην ζωή σου και δεν τους ξεχνάς ποτέ. Πάντα τους κρατάς στη σκέψη σου, στις αναμνήσεις σου. Και ο Λάζαρος είναι ένας από αυτούς… Καλό ταξίδι, Λάζαρε.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ είπε κάποτε πως {Η καλύτερη αμοιβή είναι η αναγνώριση}. Ολα όσα μπορεί να διαβάσει κανείς από τις πρώτες πρωινές ώρες του Σαββάτου για τον άνθρωπο και δημοσιογράφο Λάζαρο Μουρκάκο, αυτά είναι που παίρνει μαζί του στο μεγάλο ταξίδι. Αυτά είναι η χρυσή μνα που θα δώσει στον βαρκάρη για να τον περάσει τον Αχέροντα και να τον αποβιβάσει, ελπίζω σε έναν καλύτερο κόσμο.
Δεν είναι μόνον η ώρα τέτοια, που πάντα βγάζει τα καλύτερα από τις ψυχές μας, ήταν και το ποιόν του ανθρώπου τέτοιο. Αλλωστε {η κολακεία συνοδεύει τους πρίγκιπες μόνο ως τον τάφο. Υστερα η αλήθεια παίρνει τη θέση της} (Λα Ροσφουκώ)… Και η αλήθεια είναι πως έφυγε μία μεγάλη ψυχή, μία καλή καρδιά, ένας άνθρωπος με επίπεδο. Αλλά και εκτόπισμα, όχι λόγω όγκου, λόγω ποιότητας. Ισως και να αποτέλεσε μία από τις τελευταίες φωνές στον επαγγελματικό μικρόκοσμο του {ΦΙΛΑΘΛΟΥ}, με τις οποίες είτε συμφωνούσε κανείς, είτε όχι, σιωπούσε για να ακούσει τι έχει να πει. Ενέπνεε σεβασμό. Και στους καιρούς αυτούς τους δύσκολους ήταν μεταξύ των πολυτιμότερων όπλων που κρατούσαμε.
Ο Λάζαρος, διάβασα κάπου, παρακολούθησε τα σεμινάρια της Ενώσεως Συντακτών και έγινε δημοσιογράφος, εκεί στο μακρινό 82-84. Λάθος, κύριοι, η μεγαλοφυϊα γεννιέται, δεν διδάσκεται. Και παρά τις όποιες διαφωνίες μπορεί να είχε κανείς με τον Μουρκάκο, για κάποια πράγματα δεν θα μπορούσε να υπάρξει αντίλογος: Το κείμενό του ιδιοφυές, η σκέψη του αναλυτική, το αισθητήριό του αλάνθαστο. Και αυτό δεν μπορεί να το διδάχτηκε. Το είχε προίκα, από όταν γεννήθηκε.
Ο Λάζαρος Μουρκάκος αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό, όχι μόνον στον ισοπεδωμένο αθλητικό τύπο του σήμερα, αλλά και στην ευρύτερη δημοσιογραφική οικογένεια. Καλό δρόμο Λάρυ, θα μας λείψεις, αλλά θα ξανασυναντηθούμε, ποιός ξέρει πού και πώς; Σίγουρα όμως θα ξανασυναντηθούμε. Ως τότε, θα μας συντροφεύουν τα κείμενά σου, η θύμησή σου, η ανάμνηση σου να χαμογελάς πλατιά και να πειράζεις τους πάντες. Καλό ταξίδι…
ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΣΣΑΡΙΩΤΗΣ
Ησουν ένα κόσμημα για την δημοσιογραφία και πολύ περισσότερο ένας άνθρωπος σκέτο διαμάντι. Εφυγες νωρίς Λάρυ, νωρίς γιατί είχαμε να μάθουμε ακόμη πολλά από σένα. Εύχομαι τουλάχιστον από εκεί πάνω που μας βλέπεις, να έχεις αυτό το τεράστιο χαμόγελο και να χαμογελάς. Ευχαριστώ πολύ για τα τόσα πολλά που μου έμαθες σε τόσο λίγο χρόνο…ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΛΑΡΥ.
«Το πέταμα του αετού άλλο πουλί δεν κάνει,
μπορεί να ξέρει να νικά, μα ξέρει και να χάνει»
«Οι μερακλίδικες καρδιές δεν πρέπει να πεθαίνουν,
πρέπει να ζουν, να περπατούν και τσ’ άλλες να μαθαίνουν»
ΦΩΤΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ
Προσπαθώ από την Παρασκευή να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη και να γράψω κάτι. Μάταια. Δεν έχω τη δύναμη και το κουράγιο. Οπως είμαι σίγουρος έχουν πει κι άλλοι δεν έχω τον άνθρωπο που θα με βοηθήσει στον πρόλογο. Πόσες φορές το έκανες αυτό; Θυμάσαι, αδελφέ; Πάντα ήσουν εκεί όταν σε χρειαζόμασταν εμείς οι μικρότεροι. Πάντα. Με το γνωστό σου χαμόγελο. Αυτό που είχες και την Τετάρτη. Το χαμόγελο μικρού παιδιού. Ενός μεγάλου μικρού παιδιού. Σπάνιου άνθρωπου που μόνο υπερηφάνεια νιώθω που είχα την τύχη να πω δύο κουβέντες μαζί του, να πιω ένα ποτήρι κρασί, να ακούσω τις απίθανες ατάκες του, που μένουν χαραγμένες.
Το μόνο που μπορώ να γράψω από όλα αυτά που έχω μέσα μου είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ για τα πολλά πράγματα που μου έδωσες σε τόσο λίγο χρόνο και να σου πω πως {δεν υπάρχουν αντίο στον δρόμο μας, μόνο κάποιες στιγμές χωρισμού}.
ΥΓ.: Και που ‘σαι, μην αγχώνεσαι. Αυτή η φάση θα γίνει κόρνερ…
ΥΓ1.: Μούργο να ξέρεις, μη νομίζεις ότι γλίτωσες από τη φωνή μου. Την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε θα κάνουμε τον γνωστό χαβαλέ μας, να μου πεις πάλι εκείνη την ιστορία με τα άλογα… Σα να είναι η πρώτη φορά. Οπως πάντα…
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Κάνε σχόλιο